Te 5 pomysłów z Uniksa z lat 70. to powód, dla którego Linux wciąż działa tak dobrze

Linuks kontynuuje tradycje Uniksa, w tym hierarchiczną strukturę katalogów, wielozadaniowość, potoki oraz wpływ języka C, tworząc nowoczesny, wydajny system operacyjny.

Linuks to nie tylko nowoczesny system operacyjny; kryje w sobie idei sprzed ponad pół wieku. Oto kilka z najstarszych pomysłów, które wciąż mają się dobrze w dzisiejszych dystrybucjach.

Struktura katalogu

Drzewo plików

Struktura katalogów mogła nie być dla Ciebie tematem pierwszoplanowym, ale w 1974 roku zszokowała środowisko naukowe, gdy ukazał się artykuł "The Unix Time-Sharing System," w Communications of the ACM. Hierarchiczny system plików był prawdziwą rewolucją. Dziś to standard.

W systemach podobnych do Uniksa, w tym Linuksie, katalogi rozchodzą się od centralnego katalogu root "/" jak gałęzie drzewa. Nie znajdziesz tu liter dysków znanych z DOS-a czy Windowsa. Elastyczność tego rozwiązania pozwala na integrację różnych nośników, od dysków twardych po SSD, pendrive'y czy płyty optyczne.

Procesy

Wielozadaniowość z linii poleceń

Unix to wielozadaniowość w czystej postaci, podczas gdy systemy takie jak MS-DOS ograniczały się do jednego procesu. Dzięki temu możesz kontrolować zadania w sposób, który w wielu sytuacjach wyzwala kreatywność.

Umieść długotrwały proces w tle, korzystając z:

some_long_process &

To działanie zwalnia powłokę. Jeśli natomiast proces zajmuje czas, wystarczy wcisnąć Ctrl+z, aby go zawiesić, odzyskując kontrolę. Możesz wznowić go w tle poleceniem "bg":

bg

Wiele funkcji kontroli zadań przetrwało erę terminali tekstowych, a mimo upowszechnienia systemów okienkowych, wciąż są niezwykle przydatne w pracy w terminalu.

Potoki

Nieprzewidywalne przekierowania

Potoki to prawdziwy skarb Uniksa. Dzięki nim możesz przekierowywać wejścia i wyjścia programów w powłoce w sposób, który zaskakuje.

Na przykład, możesz zrzucić dane o wszystkich procesach do pliku z pomocą:

ps aux > allprocs

Albo uruchomić skrypt powłoki, korzystając z:

sh > command_list.sh

Jednak z potokami dzieje się magia. Wyjście jednego programu staje się wejściem dla drugiego. Na przykład, dodając kolory do komunikatu z fortune:

fortune | lolcat

Możesz zobaczyć Briana Kernighana, współautora języka C, który w 1982 roku w filmie promocyjnym Bell Labs, tworzy sprawdzacz pisowni z programów wiersza poleceń. Oto link.

Otwarty kod źródłowy w C

C – klucz do wielu maszyn

Unix, choć nie był otwartym oprogramowaniem, oferował uniwersytetom dostęp do swojego kodu źródłowego. Jednym z wyróżników Uniksa były główne komponenty napisane w języku C, stworzonym przez Dennisa Ritchie’ego i spopularyzowanym przez "The C Programming Language" autorstwa Briana Kernighana i Dennisa Ritchie, znanym jako "K&R".

Wcześniej systemy operacyjne bazowały na assemblerze. Asembler był szybki, ale nużący, a programy ściśle związane z maszyną, na której powstały.

Architektura C. Język kompilowany, uruchomienie programu C na nowej maszynie? Wystarczy napisać kompilator. Prosto, prawda?

Teoretyczna przenośność. Skompilować program C z jednej maszyny na drugą – w teorii to proste. W praktyce? Większość kodu powstawała na maszynach Unix w początkach C.

Programy UNIX często uważano za oczywiste, co prowadziło do niekompatybilności z innymi systemami operacyjnymi. Obejściem problemu było przeniesienie środowiska na nową maszynę, czyli portowanie UNIX-a. Dzięki wysokiemu poziomowi języka C, wystarczyło zmieniać jedynie elementy związane z konkretną maszyną.

Wsparcie dla użytkowników

Możesz poradzić sobie na Linuxie z pomocą znajomych

Rozwój UNIX-a miał miejsce w Bell Labs, pod rządami AT&T, firmy ograniczonej przez dekret, który umożliwił im monopol na usługi telefoniczne w USA. Nie mogli marketingowo promować niczego poza telefonami. UNIX? Nie mógł być sprzedawany jako produkt komercyjny. AT&T, przez Western Electric, dostarczało UNIX uczelniom i laboratoriom badawczym, przy minimalnym koszcie.

Konsekwencją była brak wsparcia. Użytkownicy UNIX-a musieli radzić sobie sami. Powstawały grupy, w tym słynna Usenix, przekształcająca się z czasem w znaczącą konferencję informatyczną. Informatycy podejmowali wyzwanie, a jednym z odłamów stał się BSD, czyli Berkeley Software Distribution, stworzony na UC Berkeley pod koniec lat 70.

Obecnie wsparcie osobiste można znaleźć w grupach, forach i subredditch.

Wykorzystanie sprzętu o niskiej mocy

Wyciągnij starą maszynę, może nie PDP-7

Jest coś szczególnego w uruchamianiu dystrybucji Linuxa na starym sprzęcie, jak laptop sprzed lat. Ta tradycja sięga jednak korzeni UNIX-a. Kiedy Ken Thompson i Dennis Ritchie przystąpili do pracy nad UNIX-em, było to po nieudanym projekcie MULTICS, porównywalnym do starych, niewypałowych systemów. Pomysł? Umożliwienie przetwarzania danych jak nigdy wcześniej, przy możliwościach równie niezawodnych jak woda czy prąd. W teorii nawet chmur obliczeniowych.

MULTICS rozczarował budżetem i terminami, pojawiając się na dużych komputerach lat 70. Thompson i Ritchie musieli radzić sobie z mniej zaawansowanym sprzętem. Wykorzystali komputer PDP-7 od Digital Equipment Corporation. To jak przekształcanie starych PC-tów dzisiaj.

Kontynuowanie tradycji UNIX-a

Od hierarchicznego drzewa katalogów po przenośny kod C – Linux kontynuuje wiele tradycji zapoczątkowanych przez UNIX. Czerpiąc z najlepszych osiągnięć przeszłości, spogląda w przyszłość.

Jeśli ciekawią Cię artykuły podobne do Te 5 pomysłów z Uniksa z lat 70. to powód, dla którego Linux wciąż działa tak dobrze, zajrzyj do kategorii Linux i odkryj jeszcze więcej interesujących treści.