Te 6 domyślnych poleceń w Linuxie sprawia, że terminal jest znacznie mniej frustrujący

Odkryj, jak zaktualizować domyślne opcje w popularnych poleceniach Linuxa, aby poprawić efektywność pracy w terminalu i uniknąć typowych problemów.

Prawie każde polecenie w systemie Linux ma opcje, które kontrolują sposób jego działania, a także stosuje domyślne wartości, kiedy ich nie podasz. Ale te domyślne wartości są bardzo przywiązane i to, co miało sens w 1970 roku, nie zawsze ma sens dzisiaj.

Wiele z oryginalnych domyślnych wartości ma sens w kontekście skryptów, ale mniej dla interaktywnego użytkownika. Sprawdź te wspólne narzędzia i jak możesz je radykalnie poprawić za pomocą lepszych opcji domyślnych.

ls

Używasz go non-stop, ale nie tak, jak pierwotnie zamierzono

Polecenie do listowania plików to jedno z pierwszych, które każdy początkujący użytkownik Linuxa się uczy, a jego wynik jest natychmiastowo znajomy.

Krótka informacja—tylko nazwy plików—i układ w wielu kolumnach były preferowane, gdy wyjście było ograniczone do wyświetlaczy 80x25 znaków, a nawet jeszcze wcześniej, gdy było bezpośrednio drukowane na papierze. Obecnie typowy wyświetlacz daje co najmniej czterokrotnie więcej miejsca, a więc czemu go nie wykorzystać?

Moje preferowane opcje domyślne dla ls to -FGhl, które robią następujące rzeczy:

• Opcja -F dodaje symbol do każdego pliku, wskazując, czy jest to plik zwykły, wykonywalny, katalog itp.
• Opcja -G używa koloru do rozróżnienia typów plików.
• Opcja -h pokazuje rozmiary plików z sufiksami jednostek: 4.8M zamiast 4997740, na przykład.
• Opcja -l wyświetla pliki w liście, z dodatkowymi informacjami, w tym uprawnieniami, właścicielami i datami.

Polecenia często różnią się między różnymi systemami, a ls nie jest wyjątkiem. Na przykład, jeśli używasz GNU ls, spróbuj --color[=WHEN] zamiast -G.

Najlepszym sposobem na ustawienie tych domyślnych wartości jest używanie aliasu. Wiele osób używa czegoś takiego:

alias ll='ls -la' 

To tworzy polecenie z nową nazwą—ll—więc dalej możesz używać ls, kiedy chcesz. Ponieważ ls jest tak zakorzenione w mojej pamięci mięśniowej, wolę po prostu zmienić jego domyślne ustawienia:

alias ls='ls -FGhl' 

Możesz odwrócić efekt -l, przekazując -C, aby wymusić wyjście w wielu kolumnach.

Użyj \ls lub command ls, jeśli chcesz uruchomić wersję polecenia bez aliasu, z oryginalnymi domyślnymi wartościami.

rm

Jeśli twoja strategia kopii jest mniej niż doskonała

Dla użytkowników zaznajomionych z Koszem w Windows lub Kosz/Bin w macOS, usuwanie plików w wierszu poleceń za pomocą rm może być procesem wywołującym lęk. Chociaż prawdopodobnie nie zniszczysz swojego systemu, nadal bardzo łatwo jest usunąć plik, którego nie zamierzałeś.

Polecenie rm ma przydatną opcję, która powinna być domyślną dla wszystkich nowicjuszy: -i. Zapewniając "interaktywność", ponagla do potwierdzenia przy usuwaniu każdego pliku:

To prosty zabezpieczający mechanizm, a jeśli kiedykolwiek naprawdę chcesz go zignorować, możesz użyć -f (wymuś).

Alternatywnie, jeśli chcesz naśladować typowe zachowanie kosza GUI, program trash oferuje inny, bezpieczniejszy sposób usuwania plików.

cp

Bezpieczniejsza i bardziej informacyjna wersja

Podobnie jak rm, cp nie będzie mieć problemu w usunięciu twoich cennych plików. Jeśli skopiujesz do celu, który już istnieje, cp go cicho zastąpi. Opcja --update=none nadpisze to, więc jest to kolejny dobry mechanizm zabezpieczający.

Ta opcja dobrze współpracuje z -v (--verbose), która wyświetla linię pokazującą każdy plik, który kopiujesz. Ta użyteczna informacja pomoże ci zorientować się, co tak naprawdę się wydarzyło, szczególnie gdy kopiujesz większe zestawy plików.

less

Wiele poleceń używa twojego PAGER-a do obsługi wieloekranowego wyjścia i zawsze możesz przesłać wyjście do niego, jeśli jedno nie istnieje. Tak więc pager jest dość powszechnym narzędziem, a większość z nich obsługuje wiele opcji. Skonfigurowałem less, aby działał dokładnie tak, jak chcę, z następującymi domyślnymi ustawieniami:

• -F (--quit-if-one-screen)
• -I (--IGNORE-CASE)
• -R (--RAW-CONTROL-CHARS)
• -X (--no-init)
• -M (--LONG-PROMPT)

Długie odpowiedniki dobrze wyjaśniają, co robi każda opcja. -F i -X współpracują ze sobą, aby lepiej zintegrować wyjście less z wierszem poleceń. -M dodaje więcej szczegółów o twojej pozycji w pliku: zakres numerów linii i procent. -R pozwala less wyświetlać kolor, jeśli kiedykolwiek go przesyłasz, a -I ułatwia wyszukiwanie.

pozwala na dostarczenie domyślnych zmiennych za pomocą zmiennej środowiskowej zamiast aliasu.

LESS="-FIRMX" 

Pomimo dość prostego narzędzia, less ma ogromną gamę opcji, które są szczegółowo udokumentowane w jego ~2,000-stronnicowym podręczniku.

mkdir

Mała wygrana, ale bezmyślna

Ile razy uruchamiałeś polecenie „mkdir new/directory”, tylko po to, aby usłyszeć „Nie ma takiego pliku ani katalogu?”

Niejasny komunikat o błędzie jest dość denerwujący, ale fakt, że mkdir odmawia stworzenia więcej niż jednego poziomu katalogu naraz, to prawdziwa frustracja. Oczywiście zawsze możesz zrobić coś takiego:

mkdir foo foo/bar foo/bar/hum 

To rozwiązanie jest znośne, ale wymaga dużo pisania i jest podatne na błędy. Oczywiście, istnieje lepszy sposób:

mkdir -p foo/bar/hum 

Opcja -p to skrót od --parents, i automatycznie stworzy brakujące katalogi, aby upewnić się, że pełna ścieżka, którą wprowadzasz, zostanie utworzona. Może to być ryzykowne w skrypcie, gdzie możesz generować dynamiczną ścieżkę, a sytuacja może szybko stać się problematyczna. Jednak na linii poleceń nie widzę powodu, dla którego nie powinno to być domyślne.

grep

Dość tych irytujących, oczywistych błędów

Domyślnie polecenie grep wyświetla błąd, jeśli próbujesz przeszukać katalog (w trybie nie-rekurencyjnym) lub plik binarny:

Grep wyświetli te błędy niezależnie od tego, czy przekażesz wiele argumentów za pomocą globbingu, czy wykonujesz wyszukiwanie rekurencyjne. Zazwyczaj chcesz pominąć oba błędy, a opcje -d i -I pomogą Ci to zrobić.

Opcja -d określa działanie, które należy podjąć w przypadku napotkania katalogów; -d skip zignoruje je i stłumi błąd. -I zignoruje pliki binarne. Nie martw się o to, że opcja -d wpłynie na rekurencyjne grep'y; -r nadpisuje -d.

Na macOS grep korzysta z instrukcji less'a i rozpoznaje zmienną środowiskową o nazwie GREP_OPTIONS.

Te domyśły to tylko mój osobisty wybór

Moje domyśły nie będą dla każdego, więc zachęcam do eksploracji i eksperymentowania. Skonsultuj się z podręcznikiem każdego polecenia, a odkryjesz bogactwo opcji, z których wiele będziesz chciał używać zamiast domyślnych.

Na szczęście filozofia Linuksa wspiera bardzo szczegółową konfigurację, dzięki czemu możesz upewnić się, że programy zawsze działają tak, jak chcesz.

Jeśli ciekawią Cię artykuły podobne do Te 6 domyślnych poleceń w Linuxie sprawia, że terminal jest znacznie mniej frustrujący, zajrzyj do kategorii Linux i odkryj jeszcze więcej interesujących treści.