Oto jak masowo instaluję wszystkie moje stare aplikacje podczas przechodzenia na inne dystrybucje Linuksa

Przewodnik przedstawia, jak efektywnie przenieść zainstalowane aplikacje na nową dystrybucję Linuxa, wykorzystując terminal do automatyzacji procesu instalacji pakietów.

Bez względu na to, czy rok biurka Linuxa już nastał, przełączanie dystrybucji wciąż jest uciążliwe. Jeśli planujesz przejście na inną dystrybucję Linuxa, oto, jak zainstalować wszystkie moje stare aplikacje, które używałem na poprzedniej.

Oczywiście, możesz po prostu spojrzeć na swój launcher aplikacji i ręcznie spisać listę aplikacji, które chcesz zainstalować, a następnie ręcznie wyszukać i zainstalować wszystkie z nich na nowym systemie. Robiłem to wcześniej i to jest żmudna praca. W ten sposób nie zobaczysz także większości narzędzi linii poleceń. Instalacja paczek w partiach zaoszczędzi ci mnóstwo czasu, a na szczęście powłoki poleceń Linuxa zostały stworzone do takich zadań oszczędzających czas.

Nie bój się terminala

Jeśli przełączasz dystrybucje Linuxa i chcesz zautomatyzować lub półautomatyzować instalację lubianych aplikacji, będziesz musiał poczuć się komfortowo w obsłudze terminala. Moim zdaniem, żaden z graficznych menedżerów oprogramowania nie ma możliwości zbiorczej instalacji aplikacji.

Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, rozważ zapoznanie się z wytycznymi dla początkujących dotyczącymi terminala Linux. W tym konkretnym przewodniku na pewno powinieneś być zaznajomiony z instalowaniem oprogramowania z terminala Linux. Może także warto sprawdzić kilka podstawowych skryptów Bash.

Przed przełączeniem, uruchom te polecenia

Zanim usunę swoją aktualną dystrybucję Linuxa, muszę zebrać listę ręcznie zainstalowanych pakietów. Zawiera ona wszystkie programy zainstalowane w moim systemie, które nie były dostarczane domyślnie. Później zainstaluję wszystko na nowym systemie używając tej listy.

Oczywiście, to nie jest niezawodna metoda. Różne dystrybucje — a nawet różne wersje tej samej dystrybucji — mogą mieć różne domyślnie zainstalowane oprogramowanie. Istnieje prawdopodobieństwo, że kilka aplikacji, które były wstępnie zainstalowane na mojej obecnej dystrybucji, nie będzie obecnych na nowej. Jednak większość powinna być uwzględniona.

Jeśli moja aktualna dystrybucja to Debian, Ubuntu lub jedna z ich pochodnych, mogę użyć polecenia apt-mark, aby wylistować wszystkie pakiety, które zainstalowałem samodzielnie z repozytorium dystrybucji.

apt-mark showmanual

Mam także kilka zainstalowanych Flatpaków, które chciałbym wykorzystać, więc użyłem tego polecenia Flatpak, które pokazuje tylko kolumnę nazw aplikacji z polecenia list i przekazuje do polecenia head, aby usunąć nagłówek kolumny:

flatpak list --app --columns=application | head -n-1

Jeśli masz pakiety Snap, które chcesz zainstalować zbiorczo, najlepszą metodą, jaką znam, aby uzyskać wszystkie ich nazwy, jest rzeczywiście wylistowanie katalogów w tej lokalizacji za pomocą polecenia ls:

ls /snap/bin

To nie jest bardzo eleganckie, a niektóre nazwy folderów mogą wcale nie być nazwami oprogramowania. Aby potwierdzić, możesz porównać to z wynikami tego polecenia:

snap list

Inne menedżery pakietów specyficzne dla dystrybucji

Na systemach Fedora i Arch możesz użyć tych poleceń, aby zobaczyć wszystkie zainstalowane pakiety:

dnf repoquery --userinstalled #Fedora
pacman -Qe #Arch

Zauważysz, że wyniki pokazują numery wersji obok nazw pakietów. Jeśli dystrybucja, na którą się przeprowadzasz, może mieć te same pakiety z innymi numerami wersji, nawet jeśli używa tego samego menedżera pakietów.

Aby wydrukować listę z tymi numerami wersji usuniętymi za pomocą polecenia awk w systemie Fedora, możesz uruchomić to:

rpm --query --all --info | awk --field-separator ': ' '/^Name/ {print $2}'

Lub w Arch Linux możesz to zrobić w ten sam sposób, używając prostszego polecenia:

pacman -Qe | awk '{print $1}'

Zapisz wynik w bezpiecznym miejscu

Teraz muszę skopiować i wkleić lub, co lepsze, przekierować wynik tych poleceń bezpośrednio do oddzielnych plików. Na przykład stworzyłem plik o nazwie my-packages.txt z wynikiem na moim urządzeniu Ubuntu używając tego polecenia:

apt-mark showmanual > my-packages.txt

Przekierowanie > zapisuje wynik do pliku. Jeśli używasz Fedory lub Arch, możesz po prostu dodać to "> my-packages.txt" w ten sam sposób.

Zamierzam także zrobić to samo dla moich aplikacji Flatpak:

flatpak list --app --columns=application > my-flatpaks.txt

Bez względu na dystrybucję, możesz szybko potwierdzić, że przekierowanie powiodło się, używając polecenia cat:

cat my-packages.txt
cat my-flatpaks.txt

Zdecydowanie zalecam przemyślenie usunięcia z twoich list wszelkich pakietów.

Nazwy, co do których nie jesteś pewien, czy chcesz je przenieść na nową maszynę. Za pierwszym razem, gdy próbowałem to zrobić, nie przeprowadziłem wstępnej selekcji i skończyłem z dziwnymi problemami graficznymi.

Z wszystkimi moimi zapisanymi listami aplikacji, czas przenieść je na pendrive’a lub do chmury. Najbardziej efektywną metodą może być Zrobienie kopii zapasowej urządzenia Linux, a następnie przywrócenie plików z kopii zapasowej, gdzie znajdziesz swoje listy pakietów.

Uruchom te polecenia i czekaj

Teraz czas na rzeczywistą instalację wsadową. Na moim nowym komputerze z Ubuntu, gdzie skopiowałem swoją przefiltrowaną listę pakietów, najpierw spróbowałem uruchomić prostą komendę APT z zmienną. Może to zadziałać, jeśli będziesz miał szczęście.

sudo apt install $(cat my-packages.txt)

Jednak wywołało to szereg błędów i nie udało się zainstalować żadnych pakietów, ponieważ APT nie mógł zidentyfikować niektórych nazw pakietów. Jeśli napotkasz podobny problem, oto następne najlepsze polecenie, jakie znam, aby to zrobić:

for i in $(cat pkglist); do sudo apt-get install $i; done

To jest pętla Bash, która przeszukuje całą listę i próbuje zainstalować każdy z pakietów. Jeśli korzystasz z Fedory lub Arch, po prostu wpisz dnf install lub pacman -S zamiast "apt install".

To zajęło mi sporo czasu, ponieważ nie zrobiłem zbyt dużo selekcji. Również pamiętaj, że czasami zapyta cię o potwierdzenie chęci zainstalowania oprogramowania. Jeśli chcesz pominąć te komunikaty i zainstalować wszystko bez pytań, uruchom tę zmodyfikowaną wersję tej samej pętli z flagą -y w komendzie APT, co automatycznie odpowie "tak" na wszystkie prośby o potwierdzenie.

for i in $(cat my-packages.txt); do sudo apt install $ -y; done

Gdy główny skrypt menedżera pakietów zakończy się, czas na moje Flatpaki. Najpierw musiałem zainstalować wsparcie dla Flatpaka na Ubuntu, a następnie aktywować repozytorium Flathub:

sudo apt install flatpak
flatpak remote-add --if-not-exists flathub https://flathub.org/repo/flathub.flatpakrepo

Udało mi się zainstalować moje Flatpaki za pomocą prostszej komendy Bash:

flatpak install $(cat my-flatpaks.txt)

Gdyby to nie zadziałało, po prostu włączyłbym to do pętli for.

Uważaj na błędy

Upewnij się, że przeglądasz wszystkie wyniki poleceń instalacyjnych, które uruchamiasz. Może się zdarzyć, że zobaczysz komunikaty o błędach dla konkretnych pakietów, które zainstalowałeś. Jeśli tak, spróbuj zainstalować je pojedynczo, aby dowiedzieć się, co jest przyczyną problemu.

Przygotuj się na kilka problemów, jeśli dystrybucja, do której się przeprowadzasz, używa innego menedżera pakietów lub repozytoriów niż ta, z której się przesiadasz. Nazwy pakietów mogą się nieznacznie różnić między repozytoriami, a twój menedżer pakietów może nie być w stanie rozwiązać tych próśb o instalację. Mogą one także pochodzić z specjalnych repozytoriów, które będziesz musiał znaleźć gdzie indziej.

Jednym z powszechnych rodzajów oprogramowania Linux, o którym nie wspomniałem, są AppImages. Uwielbiam korzystać z AppImages, ponieważ można je przenosić między urządzeniami, a w działaniach związanych z dystrybucjami ich przenośność zaoszczędzi ci trochę czasu.

Jeśli ciekawią Cię artykuły podobne do Oto jak masowo instaluję wszystkie moje stare aplikacje podczas przechodzenia na inne dystrybucje Linuksa, zajrzyj do kategorii Linux i odkryj jeszcze więcej interesujących treści.