4 klasyczne dystrybucje Linuksa, które zniknęły: nostalgiczne spojrzenie wstecz

Artykuł przedstawia historie pionierskich dystrybucji Linuksa, które zniknęły z rynku, analizując ich wpływ na rozwój systemów operacyjnych i społeczności komputerowej.

Podczas gdy Windows pozostaje jedynym systemem na rynku, dystrybucje Linuksa pojawiają się i znikają. Niektóre z wczesnych dystrybucji przetrwały próbę czasu, inne zniknęły z historii komputerów. Przyjrzymy się kilku pionierskim dystrybucjom Linuksa, których obecnie nie można już dostać, przynajmniej w aktualnych wersjach.

Mandrake/Mandriva

W latach 90. Linux zyskiwał reputację wśród entuzjastów komputerowych jako nowoczesna alternatywa dla DOS/Windows oraz dla wtedy nazywanego systemu Macintosh. Problemem było to, że dystrybucje Linuksa uznawano za niemal niemożliwe do zainstalowania dla przeciętnego użytkownika. Mandrake, stworzony przez francuskiego przedsiębiorcę Gaëla Duvala, pierwotnie oparty na Red Hat Linux, szybko poszedł w swoim kierunku.

Macmillan (tak, ten wydawca książek) myślał, że sprzeda tak wiele pudełkowych wersji (z podręcznikami, oczywiście), że stworzyli promocyjne wideo w stylu lat 90.:

Pod koniec lat 90. i w latach 2000, Mandrake był znany jako jedna z najłatwiejszych dystrybucji do zainstalowania, przynajmniej według ówczesnych standardów. Był podstawą epoki, kiedy próbowano sprzedawać Linuksa w pudełkach normalnym użytkownikom komputerów, którzy zwykle używali Windows 95 lub 98, lub mieli pecha korzystać z Windows Me.

To pudełko zawierało solidny podręcznik, a także mniejsze podręczniki referencyjne, płyty CD, a nawet dyskietkę dla komputerów, które nie mogły uruchomić się z napędów optycznych. System zyskał wysokie oceny od publikacji takich jak ExtremeTech i CNET za łatwość instalacji i użytkowania w porównaniu z innymi dystrybucjami.

Razem z SUSE i Red Hat, Mandrake również zainicjował komercyjną sprzedaż dystrybucji Linuksa. Firma ostatecznie zmieniła nazwę i dystrybucję na Mandriva. Firma ostatecznie pożegnała się ze społecznością Linuksa w 2015 roku, ale Mandriva, a zatem Mandrake, żyje nadal w następczych dystrybucjach takich jak OpenMandriva i Mageia.

Red Hat Linux

Zanim istniał Red Hat Enterprise Linux, był po prostu Red Hat Linux. Podobnie jak Mandrake/Mandriva, która była na nim oparta, Red Hat był próbą uproszczenia instalacji Linuksa dla ludzi, którzy nie byli zaznajomieni z koncepcjami Linuksa i Uniksa. Miał bardziej dopracowaną prezentację niż inne, bardziej techniczne dystrybucje jak Slackware czy Debian, przypominając oferty innych dużych dostawców Uniksa tamtych czasów, takich jak Sun Microsystems czy SGI. Ten ostatni był jedną z pierwszych komercyjnych firm, które dostrzegły potencjał Linuksa, oferując Red Hat jako preinstalowaną opcję na swoich maszynach.

Podobnie jak Mandrake, można było również kupić pudełkowe wersje w sklepach z oprogramowaniem i komputerami. Pamiętam, jak widziałem pudełkową wersję w CompUSA w Concord w Kalifornii około 2003 roku.

Techniczny YouTuber Michael MJD zainstalował go na odpowiednim komputerze z tamtej epoki:

Red Hat ostatecznie skupił się na firmach zajmujących się przedsiębiorstwami, które pragnęły zastąpić swoje drogie serwery Unix tańszymi procesorami x86. Red Hat zakończył swoją konsumencką wersję Red Hat Linux na rzecz Red Hat Enterprise Linux (RHEL). Jako zamiennik wersji konsumenckiej, Red Hat założył kierowany przez społeczność Fedora, który trwa w jego miejscu. To ulubiona dystrybucja poważnych programistów, w tym samego Linusa Torvaldsa.

MCC Interim Linux

MCC Interim Linux był jedną z pierwszych dystrybucji Linuksa, kiedy pojawił się w 1992 roku, krótko po tym, jak jądro Linuksa zostało opublikowane na Usenecie pod koniec 1991 roku. Został stworzony przez Manchester Computing Centre (MCC) na Uniwersytecie w Manchesterze w Anglii. Był znany z oferowania procesu instalacji napędzanego menu, który był również znacznie łatwiejszy dla osób przyzwyczajonych do MS-DOS, które były wówczas dominującym systemem operacyjnym na komputerach PC. Dystrybucja była używana na uniwersytecie do nauczania wstępnych kursów Unix i C na tańszych komputerach osobistych zamiast drogich stacji roboczych Unix opartych na architekturze RISC.

Chociaż zdobył reputację łatwej w instalacji, nie był wolny od problemów. Zgodnie z informacjami podanymi przez LWN, jego narzędzie konfiguracyjne X11 "okazjonalnie pozwalało na..."

Magiczny dym, aby uciec z monitora. Innymi słowy, mógłby spektakularnie uszkodzić twój monitor na zawsze, powodując zwarcia w komponentach w czasach ciężkich ekranów CRT. Na szczęście nowoczesne dystrybucje Linuksa są znacznie mądrzejsze w kwestii automatycznej konfiguracji pulpitu i trzymania magicznego dymu wewnątrz twojej maszyny.

Jak sugeruje nazwa, jej twórcy postrzegali MCC Interim Linux jako tymczasową dystrybucję, aby przejść do czegoś lepszego, gdy to lepsze się pojawi. Tym czymś wydawał się Debian, do którego zalecali migrację użytkowników, dostarczając nawet narzędzia do konwersji MCC na Debiana, po wydaniu ostatecznej wersji 2.0 pod koniec 1996 roku. Być może proces rozwoju Debiana, oparty na wspólnocie i nieliczne nastawienie na zysk, odpowiadał akademickiej orientacji MCC i okazał się godnym następcą.

Boot-root H.J. Lu

Od kiedy Linus Torvalds opublikował swoją pierwszą wersję jądra Linuksa na Usenecie, ludzie zaczęli pakować je do spożycia przez innych. Programista H.J. Lu był jednym z pierwszych, oferując "bootowalny dysk startowy" lub system "boot-root" na Usenecie na początku 1992 roku, w czasie, gdy po raz pierwszy pojawił się MCC Interim Linux.

Dzięki temu użytkownicy mogli zainstalować Linuksa na swoich systemach, nie dotykając istniejącego systemu operacyjnego. Wkładasz dyskietkę (wówczas nie było zewnętrznych dysków USB) do napędu, włączasz komputer, a minimalny system Linuksa zaczyna działać. To prekursor nowoczesnych systemów live, i wydaje się, że odkąd istnieje Linux, ludzie tworzyli minimalne dystrybucje Linuksa. To było szczególnie ważne, gdyż większość komputerów osobistych miała ograniczenia dotyczące pamięci i przestrzeni dyskowej w porównaniu do stacji roboczych tamtych czasów.

Trudno uwierzyć, że Linux ma ponad 30 lat. Te dystrybucje pojawiły się na scenie i miały swoje pięć minut, ale w końcu zniknęły z blasku reflektorów. Wraz ze zmieniającymi się potrzebami użytkowników Linuksa, będą pojawiać się nowe dystrybucje i znikać z rynku. Historia Linuksa to historia ciągłych zmian.

Jeśli ciekawią Cię artykuły podobne do 4 klasyczne dystrybucje Linuksa, które zniknęły: nostalgiczne spojrzenie wstecz, zajrzyj do kategorii Linux i odkryj jeszcze więcej interesujących treści.