Te 5 lekkich dystrybucji Linuksa sprawia, że Windows wydaje się tak przeładowany

Linux zdobywa uznanie dzięki odpowiednio dobranym dystrybucjom, z Tiny Core Linux jako przykładem elastycznego systemu, który działa nawet na starym sprzęcie.

Linux zyskuje przewagę nad Windowsem. Ale wszystko sprowadza się do wyboru dystrybucji. Niektóre z nich, jak rasowe sportowe auta, mają wymagania systemowe na poziomie nowoczesnych wersji Windows. Te dystrybucje są szybkie i wydajne, udowadniając, że nawet starsze maszyny mogą ożyć.

Tiny Core Linux

Mała dystrybucja o olbrzymiej elastyczności.

Tiny Core Linux (TCL) stawia na minimalizm. Ta dystrybucja ma zaledwie 10 MB w najmniejszej wersji. Została zaprojektowana, by łatwo zmieścić się w pamięci RAM, ładując aplikacje z prędkością błyskawicy. Obejście twardego dysku? A jakże.

Minimalna wersja potrzebuje tylko 28 MB RAM, a wsparcie zaczyna się od procesora Intel 486. Tak, ten system poradzi sobie ze sprzętem sprzed epoki.

W przeciwieństwie do innych, Tiny Core oferuje interfejs graficzny, FLWM, który nie przytłacza, a jednocześnie jest funkcjonalny.

System operuje w trzech trybach: standardowy "Cloud/Internet", gdzie wszystko działa z nośnika i wczytuje do RAM. Możesz pobierać aplikacje jako "rozszerzenia", które znikną po zakończonej sesji. To jak testowanie nowego auta przed zakupem.

Tryb "Mount" pozwala na zapis aplikacji w określonej lokalizacji. Z kolei "Copy" umożliwia ładowanie niektórych programów do RAM, co świetnie działa dla tych, które używasz często. Pamiętaj tylko, że kosztem tego może być mniejsza ilość dostępnej pamięci.

Podwójne rozruchy, historia Linuxa i WSL Wyzwanie z wiedzy

Od GRUB po Windows Subsystem for Linux — jak dobrze znasz historię uruchamiania dwóch światów w jednym urządzeniu?

Który program rozruchowy dominował w zarządzaniu konfiguracjami podwójnego rozruchu między Linuxem a Windowsem w latach 2000 i 2010?

A) LILO (Linux Loader) B) Syslinux C) GRUB (Grand Unified Bootloader) D) rEFInd

 GRUB (Grand Unified Bootloader) zdominował scenę, stając się preferowanym narzędziem dla Linuxa w konfiguracjach podwójnego rozruchu, wyparłszy starsze LILO i oferując elastyczne menu.

Jak nazywał się wczesny loader Linuxa, który GRUB w dużej mierze wyparł jako preferowany menedżer podwójnego rozruchu?

A) SYSLINUX B) LILO C) ISOLINUX D) GRUB Legacy

LILO, czyli Linux Loader, był jednym z pionierów w rozruchu systemów Linux i ustąpił miejsca GRUB z powodu swoich ograniczeń.

Która dystrybucja Linuxa uznawana jest za jedną z pierwszych, która umożliwiła podwójny rozruch z Windowsem dzięki graficznemu instalatorowi?

A) Slackware B) Gentoo C) Ubuntu D) Arch Linux

Ubuntu, wydane w 2004 roku, wprowadziło Linuxa do codziennego użytkowania, upraszczając podwójny rozruch jak nigdy przedtem.

zwykłych użytkowników. Instalator graficzny wyposażony w narzędzia do zarządzania partycjami i automatyczną konfiguracją GRUB zrewolucjonizował proces podwójnego rozruchu Windows i Linux, ukazując nowe możliwości.

Wprowadzenie UEFI Secure Boot z Windows 8 w 2012 roku postawiło użytkowników dual boot w trudnej sytuacji. Co dokładnie skomplikowało instalację Linuksa?

A) Zablokował odczyt partycji NTFS przez Linuksa B) Zablokował uruchamianie niezapisanych bootloaderów, co uniemożliwiło start wielu dystrybucji C) Wymusił instalację Linuksa na oddzielnym fizycznym dysku D) Całkowicie wyłączył uruchamianie z USB na sprzęcie certyfikowanym przez Windows 8

Secure Boot miał na celu zapobieganiu ładowaniu złośliwego oprogramowania, ale w procesie zablokował bootloadery, które nie miały podpisu od Microsoftu. Użytkownicy dual boot natrafili na poważne przeszkody, co skłoniło dystrybucje takie jak Ubuntu i Fedora do uzyskania odpowiednich podpisów, aby zapewnić kompatybilność.

W którym roku Microsoft ogłosił i wydał pierwszą wersję Windows Subsystem for Linux (WSL 1)?

A) 2014 B) 2018 C) 2016 D) 2020

1 ogłoszono podczas Microsoft Build 2016 i początkowo wystartował w wersji beta w Windows 10. To był przełomowy moment dla Microsoftu, umożliwiający uruchamianie interfejsu jądra Linuksa i wykonywanie plików binarnych ELF w Windows bez wirtualnej maszyny.

Jakie były kluczowe różnice architektoniczne między WSL 1 a WSL 2, wydanym w 2019 roku?

A) WSL 2 korzysta z warstwy tłumaczenia, podczas gdy WSL 1 działa na rzeczywistym jądrze Linuksa B) WSL 2 uruchamia rzeczywiste jądro Linuksa w lekkiej wirtualnej maszynie, gdy WSL 1 korzystał z warstwy tłumaczenia wywołań systemowych C) WSL 2 wymaga oddzielnej partycji, natomiast WSL 1 działał całkowicie w pamięci RAM D) WSL 2 obsługuje tylko Ubuntu, podczas gdy WSL 1 wspierał wiele dystrybucji

WSL 1 tłumaczył wywołania systemowe Linuksa na wywołania jądra NT Windows, co, choć sprytne, prowadziło do problemów z kompatybilnością. WSL 2 uruchamia rzeczywiste jądro Linuksa w zoptymalizowanej wirtualnej maszynie Hyper-V, co wydatnie poprawiło zarówno kompatybilność, jak i wydajność systemu plików.

Który pracownik Microsoftu odegrał kluczową rolę w rozwijaniu WSL oraz promowaniu szerszego przyjęcia Linuksa open source przez firmę?

A) Bill Gates B) Steve Ballmer C) Satya Nadella D) Paul Allen

Tak, to Satya Nadella. Od 2014 roku, kiedy objął stanowisko CEO Microsoftu, wprowadził firmę na nowe tory, szukając współpracy z open source i wspierając Linuxa. W jego erze pojawiły się projekty jak WSL, przejęcie GitHub oraz otwarcie platformy .NET, co stanowi ogromny kontrast do słynnego stwierdzenia Steve'a Ballmera, że "Linux jest rakiem".

Wyzwanie dotyczące partycjonowania sprawiło, że podwójne uruchamianie Windows i Linux było skomplikowane przed UEFI, gdy korzystano z MBR (Master Boot Record). Co sprawiało trudności?

MBR obsługiwał tylko jeden system rozruchowy na raz i ograniczał się do maksymalnie czterech partycji podstawowych. Dlatego znalezienie miejsca na Linux obok Windows stanowiło wyzwanie. Wszystkie systemy musiały znajdować się na tej samej partycji, a MBR nie obsługiwał systemu plików ext4, który jest standardem w Linuxie.

MBR rzeczywiście stawiał ograniczenia, gdy Windows zajmował już kilka partycji. Użytkownicy często decydowali się na partycję rozszerzoną dla Linuxa, co niepotrzebnie komplikowało całą instalację, a nowi użytkownicy czuli się zagubieni w tym procesie.

Puppy Linux

Puppy Linux w latach 2000 miał innowacyjne podejście do tzw. „Live CD”. Z płytą CD-RW można było nanosić zmiany na system i remasterować go, co pozwalało na zapisywanie zmian bez dodatkowego dysku twardego czy USB.

Miałeś do wyboru cztery bazowe dystrybucje: Debian, Ubuntu, Slackware i Void. Wersje Ubuntu i Slackware korzystały z autorskiego formatu pakietów .pet Puppiego.

Gentoo

Całkowicie dostosowana dystrybucja Linux

Gentoo zdobył uznanie wśród pasjonatów Linuxa od debiutu w 2002 roku, zyskując nazwę od szybko pływającego gatunku pingwina. Ta sama nazwa sugeruje, że Gentoo jest dystrybucją szybką, a przy tym utrzymuje związek Linuxa z tymi zwierzętami.

Gentoo znane jest z dostarczania pakietów w formie źródłowej. Typowy proces instalacji opiera się na kompilacji kodu źródłowego, co pozwala na pełne dostosowanie środowiska.

Obejmuje jądro, środowisko graficzne oraz różne aplikacje, co daje możliwość pełnego dostosowania oprogramowania do konkretnej maszyny. Ustawienia systemowe, znane jako „flagi USE”, pozwalają na wprowadzenie poprawek w wydajności kosztem niezawodności. Dzięki tym flagom możesz także aktywować dodatkowe funkcje, na przykład wsparcie dla języków programowania.

Możliwość instalacji pakietów binarnych staje się przydatna, bo kompilacja dużego oprogramowania, jak środowiska graficzne czy przeglądarki typu Firefox, wymaga czasu.

Pełny system Gentoo przypomina hot-rod: całkowicie spersonalizowany.

Arch Linux

Chcesz wydajności? Może Arch jest dla Ciebie

Gentoo ma poważną konkurencję w Arch Linux dla tych, którzy pragną dostosować swoje systemy. Mem „Uruchamiam Arch, nawiasem mówiąc” stał się znakiem rozpoznawczym dla zaawansowanych użytkowników Linuksa. Główną zaletą Arch jest to, że nie musisz nic kompilować – dostępne oprogramowanie ma formę binarną.

Na początek warto zaprzyjaźnić się z wierszem poleceń, bo środowisko operacyjne bazuje na konsoli. Szczęśliwie Arch ma jedną z najlepszych dokumentacji w sieci – Arch Wiki. To źródło informacji jest tak dobre, że nawet użytkownicy innych dystrybucji sięgają po nie, szukając technicznych wskazówek o Linuksie.

Debian

Solidna dystrybucja, która zyskała na lekkości

Debian to wybór dla mainstreamowych użytkowników. Charakteryzuje się konserwatywnym podejściem w stabilnych wersjach, ale dostępne są także edycje "testing" i "unstable". Od 1993 roku jest jedną z najstarszych dystrybucji Linuksa w użyciu.

Domyślnym pulpitem jest GNOME – nie za lekki, ale można zainstalować lżejsze menedżery okien i środowiska graficzne przez APT. Moim faworytem jest Xfce – kompaktowy, a jednocześnie na tyle podobny do typowych środowisk, że czuję się w nim komfortowo. Aby go zainstalować, użyj poniższej komendy, jeśli masz już działający system:

sudo apt install xfce4

Możesz przełączać się między pulpitami w menu logowania.

Dystrybucja, która sprawia, że maszyna działa jak rakieta

Linux to topowy wybór dla serwerów, ponieważ zapewnia świetną wydajność. Na pulpicie niewłaściwy wybór dystrybucji lub środowiska graficznego potrafi zepsuć doświadczenie. Te dystrybucje pomogą nowoczesnym komputerom działać z pełną mocą, jednocześnie utrzymując starsze maszyny z dala od recyklera.

Jeśli ciekawią Cię artykuły podobne do Te 5 lekkich dystrybucji Linuksa sprawia, że Windows wydaje się tak przeładowany, zajrzyj do kategorii Linux i odkryj jeszcze więcej interesujących treści.